•170 OVER DE TROOSTGRONDEN DER OUDEN , 



Htig heeft gewekt, hoezeer hij, hare denkwijze te 

 dezen aanzien uit twee vorige gevallen kennende, 

 zich daarover niet meer verwonderde, er 00k inder^ 

 daad niets dvvazer zijn kan , dan de destijds gewone 

 uitingen der droefenis aan den dag te leggen, in 

 hevig jammeren, werkeloos nederzitten bij den ge- 

 ftorvenen , in het meedogenloos flaan en dreigen der 

 Haven, en het verminken en misvormen van het 

 eigen ligchaam beftaande. Waartegen hij het gedrag 

 zijner vrouw bij het overlijden van hunnen zoon 

 CHARON over ftelt (Cap. 5) als zoodanig geweest 

 zijnde , dat eenige vrienden, met hem van eene 

 reize terugkeerende , bij het intreden zijner woning, 

 geene de minfte wanorde of gewoel befpeurende , 

 jneenden door een valsch gerucht misleid te zijn. 

 Hij fpreekt vervolgens (Cap. 6) van zulke moeders, 

 die door den waan misleid , als of de grootheid der 

 liefde in de hevigheid der droefenis befla, dezelve 

 weder bij zich zoeken op te wekken, wanneer de 

 tljd reeds eenige leniging heeft aangebragt , en 

 befluit uit de fabel van esopus, dat der droefheid 

 door Jupiter vergund zij zich alleen te vestigen 

 bij hen , die haar vrijwillig opnemen , en dat men in 

 den beginne voor haar den toegang moet lluiten, 

 in ftede van haar door rouwgewaad en andere tee- 

 kenen van droefenis dien te openeii. Hij vermaant 

 dus zijne vrouw (Cap. 7) om het droefheidwek- 

 kend rouwbeklag van zich af te weren, hetwelk 

 zoo geheel ondoelmatig is. „ Daar men immers,*^ 

 zegt hij 5 „ wanneer er in het huis van onzen vriend' 

 5, brand ontftaat, zich beijvert alles aan te brengen^ 



,5 wat 



