BIJ DEN S>OOD HUNNER KINDEREN. I^f 



^ Wat ter blusfching dienftig is 5 zoo is daarentegen 

 „ bij het ontbranden der droefenis ieder onzer vrien* 

 „ den bezig nieuvve brandltofFen aaii te brengen^ 

 „ en de treurende moet zich blootflellen aan elk,^ 

 y, die verkiezen zal de wonde aan tc tasten, en 

 „ weder open te fcheuren." • Hij raadt haar veel- 

 meer (Cap. 8) zich in gedachten dikwerf weder te 

 verplaatfen in den toeftand, toen zij nog geene 

 kinderen had ; en gelijk zij destijds overtuigd was , 

 zich over de fortuin niet te mogen beklagen , 

 zij gevoelen zal zulks nu nog zooveel minder 

 tQ mogen doen, daar hnmers federt een nieuw en 

 genoegelijk tijdvak is tusfchen beiden gekcmen, flij 

 waarfchiiwt haar, toch het geringe goed niet voor 

 een groot kwaad aan te zien, en niet ondankbaar 

 te zijn omtrent het ontvangene goede, al is het 

 00k , dat de fortuin ons niet fchonk , wat wij hoop- 

 ten. „ Ten alien tijde , zegt hij , heeft de goedkeu- 

 y, ring der goddelijke befchikking, en het tevredeij 

 ^ ftille zijn omtrent ons lot, de fchoonfte en aan- 

 y, genaamfte vriichten voortgebragt; en er is geen 

 „ beter middel om de droefheid of geheel te ver«» 

 5, drijven, of door bijmenging een zwak gevoel van 

 St het tegendeel te weeg te brengen, dan in zulke 

 „ omftandigheden de herinnering des goeden op te 

 „ wekken, en de gedachten, afgewend van het 

 ^ donkere en affchrikkende , naar het helder en 

 „ luisterrijk deel des levens te keeren , hetwelk even 

 „ als ecne ^welriekende zalf niet alleen den reuk 

 ^ aangenaam aandoet, maar 00k als geneesmiddel 

 ^ tegen het kwalijkriekende kan worden gebczigd/' 



M a In 



