1^2 OVER DE TROOSTGRONDEN DER OUDEN; 



In het volgende (Cap. 9) komt hij nii nog nader tct 

 zake en zegt : „ gij hebt meermalen gehoord , dat het 

 „ geluk afhangt van znlke gegronde overtuigingen 

 ^ als tot eene v«aste gefteldheid der ziel leiden, op 

 „ welke de afvvisfelingen van het lot geenen groo- 

 ^ ten invloed hebben , en die door geene toevallige 

 y, vernietiging kan worden aangedaan." Hij wil 

 daarom, dat zijne vrouw aan dc jammerklagteil der 

 leedbetuigenden niet te veel gewigts zou hechten, 

 daar hij die vergelijkt met zullce dvvazen , die enkel 

 de ftompe en matte verzen uit homerus bijeen ver- 

 zamelen , en de menigte van groote en fchoone dich- 

 terbeelden, daarin voorkomende, voorbijzien; maar 

 ook het lot der afgeftorvenen niet te veel te bekla- 

 gen. „ Of meent gij daarover te moeten klagen , 

 5, vraagt hij, dat zij ongehuvvd en zonder nakroost 

 ^ geftorven is ; zoo hebt gij reden u te verheiigen , 

 „ dat het u aan beiden niet ontbroken heeft; want 

 „ deze goederen zijn van dien aard, dat zij niet 

 „ groot zijn als men ze mist, maar ook niet gering 

 5, als men ze heeft; want de droefheid over groote. 

 „ zaken moet ophouden, als men geene behoefte 

 „ daaraan gevoelt. Uwe dochter nu ontbeert daar- 

 „ entegen niets dan kleinigheden ; zij kende niet 

 5^ anders dan zulke, en werd daardoor alleen be- 

 5, koord, zij heeft dus flechts een gering verHes 

 „ ondergaan. En daar zij bovendien gekomen la 

 „ tot eenen toeftand, waarin alle droefenis ophoudt,. 

 „ zoo hebben wij ook geene reden te haren aan* 

 „ zien iets te vreezen." 

 Voorts, zegt hij (Cap. 10) zult gijjwel gehoord 



. heb- 



