

174 OVER DE TROOSTGRONDEN DER OUDEN, 



l^elke het niet geoorloofd is , bij den dood van eeii 

 jeugdig kind eenige lijkplengingen te doen of ui- 

 terlijke teekenen van droefenis te vertoonen; het 

 eerfte , omdat zij aan do aarde , aan welke deze 

 plengingen gewijd zljn, geen deel hebben genomen; 

 tn het andere , omdat het onvoegzaam zou zijn , te 

 treuren over hen, die aan beter oord en in godde- 

 lijker ftand verplaatst zijn. En hij befluit aldus: 

 daar het nog bezwaarlijker is zulke dingen te ver- 

 werpen , dan te gelooven , zoo laat ons , wat het 

 uiterhjke betreft, blijven bij hetgeen de vvettcn voor- 

 fchrijven; en wat het inwendige aangaat, hetzelve 

 ziiiver, ongefchonden en bedachtzaam bewaren. 



Dit is nu alles, wat wij te dezer plaats hierover 

 aantrefFcn. Men twist er echter over, of dit (luk 

 VoUedig, dan wel verminkt tot ons gekomen zij; 

 zoo zeer is het blijkbaar , dat de verwachting , welke 

 men van eene troostrede van zulk eenen man , onder 

 zoodanige omftandigheden had opgevat, hierin on- 

 vervuld is gebleven. Wij zullen , wel is waar , niet 

 kiinnen ontkennen, dat het vrij gefchikt is zijne 

 echtgenoote van dwaas en nutteloos jammeren teriig 

 te houden; dat de fcbrijver daarin zeer wel heeft 

 weten gebruik te makcn van de prikkels der vrou*- 

 welijke eerzucht , door haar te prijzen , dat zij zich 

 mannelijkj ftcrk, verheven boven velen van haar 

 geflacht, en der bewondering, zelfs van wijsgeeren , 

 Vaardig gedragen hel-^be ; dat hij voorts op eene 

 even kunilige als voegzame wijze liefde tot huisfe^ 

 Hjkheid, en zorg voor het gezin op nieuws heeft 

 weten op te wekken , en daardoor der 4:reurende 



huis- 



