BIJ DEN DOOD HUNNER KINDEREH. I75 



huismoeder eene weldadige afleiding heeft bezorgd; 

 en het laat zich dus zeer wel begrijpen, dat deze 

 rede het docl dpr opbeuring zeer wel zal hebbe/3^. 

 bereikt. Zoo wij Iiaar echter uit cen hooger oog-^ 

 punt, als troostrede tegen den ramp uit het verlies 

 der onzen ontflaande, aanzien, en haar toetfen aan 

 de vereischten te voren vastgefteld , zullen wij haar^ 

 den lof der genoegzaamheid niet zoo ligtelijk kun-» 

 nen tockerihen. AVelke zijn dan toch wel zijne ge- 

 bezigde troostgronden ? Gij hebt geene reden tot 

 klagen, daar gij V(56r het bezit des kinds niet on» 

 gclukkig waart, en deszelfs kortftondig aanzijn nog 

 vele genoegelijke oogenblikken bij uw leven heeft 

 gevoegd. Een grond, zekerlijk wel gefchikt om van 

 pverdrevene klagten af te houden , maar niet om 

 dit verlies als lets goeds , of 00k als minder kwaad 

 te doen befchouwen. Erkende de troostredenaar toch 

 immers zelf , dat het bezit van nakomelingfchap e^n 

 dier goederen is, die wij niet gering kunnen acli* 

 ten, als wij ze bezitten, maar wier ontbering wij 

 te voren niet gevoelden, zoo heeft dan juist dit 

 kortftondig genot het gevoel dezer behoefte opge^ 

 wekt, hetwelk nu bij de berooving eene kwellende 

 begeerte achterlaat, die niet bevredigd wordt, en 

 te pijnigender is., naarmate het kortftondig gefmaakt 

 genoegen te grooter was. Hij werpt, wel is waar, 

 00k de bedenking op (Cap. 9) dat de onzen door 

 den vroegen dood vele ontbering lijden ; maar fchijnt 

 het cigcnlijkc punt van bezwaar daarin niet eenmaal 

 te hebben opgemerkt , wel verre van hetzelve te 

 'Jiebben uit den weg geruimd. Hij geeft, jai meet 



JVI 4 dan 



