176 OVER DE TROOSTGRONDEN DER OUDEN , 



dan eens flellige verzekeringen , dat zijne doch'ter 

 zich na den dood wel bevindt, aan beter oord en 

 in goddelijker (land zij; maar waarop berustende? 

 op grond dat hare ziel door een tweejarig verblijf 

 nog niet zoo ontaard is, als een langer vertoeven 

 in liet ligchaam noodzakeUjk moest te weeg bren- 

 gen. Wee dan den ouderen , die meer bejaarde 

 kinderen moeten beweenen, want die troost valt 

 bij hen weg! wee dan den volwasfenen en den 

 grijsaard, die biiiten zijne fchuld voor altoos ramp- 

 zalig moet zijn, omdat zijne ziel, onder het gewigt 

 der aardfche zaken , die neiging naar de aarde heeft 

 gekregen , die haar niet toeftaat in haren natuurUiken 

 ftand tfe ivomen, welke met haar wezen overeen^ 

 komt! leder zal erkennen, dat in dit alles nietS 

 van algemeene troostgronden bevat is, behalve al- 

 leen de gedachte aan betere llandverwisfeling , die 

 echter op geheel bijzondere, voor Grieken, en in- 

 gewijden alleen geldende gronden gebouwd is. . 



Doch het zoii kumien fchijnen, dat dit fluk, ge- 

 brekkig tot ons geI<:oiTien , juist die gronden miste, 

 Welke het meeste gewigt en de grootfte waarde 

 hebben. Het zal dus noodig zijn , ook van de 

 aridere troostrede dezes fchrijvers eenig nader vei- 

 Jlag te geven. 



Plutarchus erkent, dat, hoezeer zijn medeUjden 

 hiet zijnen vriend apollonius van den beginne af aan 

 gelijk fterk is gewcest als thans , hi] het echter niet eer- 

 dcr heeft gcwaagd, hem te willen vertroosten, voor- 

 dat de tijd denzelven voor deze toefpraak , die ten 

 docl hebbe zo6wel zijne droef heid zelve te vermiri- 



' ■ V * de- 



