BIJ DEN DOOD HUNNER KINDEREN, I77 



deren, als 00k ijdcle jammerldagten en geween te 

 doen ophoiiden, had vatbaar gemaakt. Hij zegt 

 vo.orts (Cap. 3) „ ik ftem in geenen deele met hen 

 „ in , die ccne wreede gevoelloosheid met lof ver- 

 „ hefFen, daar dezc fmart uit eene natuurlijke bron 

 ^ ontfpringt, en gcenszinvS van onze willekeur af- 

 „ hangt." Hij (Iclt dus vast, dat men evenzeer 

 door te weinig als door te veel aandoening, zoowel 

 in vreugdc als in droefheid, bet fpoor bijstcr kan 

 worden ; en dat hiertegen geen beter hulpmiddel 

 is dan de reden, en die voorbereiding, welkc zij 

 tcgen alle wisfelvalligheden van het lot oplevert. 

 Hi] tracht dus (Cap. 6) uit fpreuken van onderfchei^ 

 - dene dichteren de kortftondigheid en onzekerheid 

 van hct menfchelijk leven aan te toonen, en vraagt 

 dan zelf : „ waartoc moet dit alles dienen ? om ons 

 „ te overtuigen , dat het niet voor iets nieuws of 

 5, ongewoons moet aangezien worden, wanneer ens 

 ^ zoodanig ongeluk treft, daar het veeleer tot het 

 'y, eenmaal vastgcftelde menfchelijk lot behoort, het- 

 5, geen wij evenmin ontvvijken kunnen , als het wijsheid 

 „ zou zijn zLilks te willen doen." Deze grond moge 

 Avederom zcei* gefchikt zijn den mensch tot zwijgen 

 te brengen onder zijn lot, hij zal van weinig krachts 

 zijn om hem daarmede te bevredigen ; daar hij im- 

 incrs geen antwoord oplevert voor de vraag: waarom 

 is dan het lot zoo bitter en wreed jegens de menscii-. 

 heid! 



Hij komt vervolgens (Cap. 10) op nieuvv tot de 

 vraag, of de dood dan werkelijk ziilk een groot 

 liwaad zij , dat wij reden hebben daarom het lot dcr 



^ M 5 ^ on- 



