ff9 OVER DE TROOSTGRONDEN DER OUDEN , 



Cmzen te beklagen? en zegt bij die gelegenheid: 

 I, ik weet niet van waar het kome , dat de dood , 

 „ die toch met onze natuur zoo naauw verbonden 

 5, en verniaagfchapt is , zoo veel fmartelijks voor 

 ^, ons bezit; want er ligt toch op zich zelven niets 

 „ vreemd in, dat, hetgeen in zijnen aard Icheibaar, 

 „ vloeibaar of brandbaar is , ook eenmaal gefcheiden 

 5, worde , wegvloeije en verbrande ; en dat dus wij , 

 J, die als vergankelijke wezens geboren worden, 

 5, ook eenmaal vergaan. Immers gelijk het niets 

 „ vreemds in zich heeft, dat een pottebakker bij 

 5, herbal ing uit dezeifde klei andere en andere ge- 

 ,, daanten vormt ; zoo ligt er ook niets vreemds in , 

 :„ dat de natuur uit dezeifde ftof , waaruit zij eer^ 

 „ tljds onze voorvaders , en thans ons vormde ^ 

 ,, ook eenmaal onze nakomelingen vormen zal." — »i 

 :D6 reden van dit vreemde verfchijnfel zal toch voor- 

 zeker wel daarin gelegen zijn, dat in den mensch 

 jets hoogers en beftendigs woont, wat zich niet, 

 als de klei, laat vormen, aan de veranderingen dus 

 geen deel neemt , en alzoo dezelve voor iets vreemds 

 aanzien moet. Plutarchus erkent voorts het wel- 

 dadige daarvan, dat ons de eindpaal des levens ver- 

 borgen zij, en befchouwt daarop (Cap. 12, 13) 

 4e beide beelden van eenen diepen llaap, en eener 

 iangdurige reis , onder welke socrates gewoon was 

 zich den dood voor te ftellen, meer van naderbij; 

 j^egt, dat gelijk de diepfte flaap de aangenaamfte 

 js , als vrij van alle droomen, de dood dan ook 

 wat goeds moet zijn, omdat hij hiermede overeen- 

 J&omt ; terwijl hij in het andere geval , de ziel 

 •iu van 



