244- OVER DE VIJANDIGE BE TREKKING VAW HET 



aan de zeldzame matiging van den grooten Sultart 

 SALADIN toe te fchrijven , dat de Christcnen bij 

 de laatfte herovering dier ftad , van het beklagelijk 

 lot bevrijd bleven , hetwelk de eerlle Kruisvaarders 

 aan de vereerders van mohammed in dezelve had* 

 den doen ondergaan. Trouwens , hoe groot de 

 voordeelen ook zijn mogen , welke deze togten 

 in onderfcheidene opzigten voor Europa geliad heb- 

 ben: de leden der Westerfche Kerk in het Oosten 

 trokken van dezelve geenerlei vrucht ; zij zagen 

 hunne fterkten en Kerken in puinhoopen veranderd, 

 zij moesten hun heil in de vlugt zoeken, en het 

 waren alleen vromc en weerlooze pelgrims, wien 

 yoortaan de toegang tot het hcilige gi-af werd, 

 Vergund. 



Doch feller ftrljd ontbrandde , toen het geflacht 

 der ottomannen den troon der Khalifen in Azil. 

 beklom. Othman, orchan, amurath de eerfic 

 en deszeifs zoon bajazeth de eerjie leiden den: 

 grond tot deze heerfchappij , en bereidden der Chris-v 

 tenheid ontelbare vcrnederingen en rampen. Het. 

 was inzonderheid deze laatfte , die zich door bitte-^ 

 ren haat tegen de belijders des Evangeliums onder-' 

 fcheidde , en die na de behaalde zege over het leger- 

 van den Hongaarfchen Koning sigismund , de ver*: 

 watene taal in den mond nam , dat hij de ftad Ofem 

 belegeren, de aangrenzende gewesten van Duitsch^* 

 land en Italie ten onder brengen, en zljn paard 

 met eenen fchepel garst op het altaar van •5'^. Pieter 

 te Rome wilde voederen. Dan, de groote afftand 

 yan het Pausfclijk gebied noodzaakte hem , dtzQ^ 



uit- 



