j:^54 <>VER DE VIJANDIGE BETREKKING VAN HET 



Dodi ik heb reeds te veel van iiwe aandadit 

 gevergd , M. H* H. I om u te toonen , dat de ge- 

 fchiedenis van bet Isiamismus van deszelfs vroegfte 

 tijden tot op den dag van heden eenc vijandige 



• betrekking tegen het Christendom bewijst, en dat 

 ,^de Turken^ in weerwil van hunne veelvuldige vef- 



• keering met befcliaafde naticn , de woestheid van 

 hiinnen voorouderlijken volksftam nog niet hebben 

 afgelegd. Deze vijandige betrekking, de bron van 

 ontelbare lasten , vernederingen en verguizingen , 

 hebben ook de Gricken federt vierhonderd jaren 

 moeten ondervinden , en dit heeft hen bewogen , om 

 op te (laan, en him vernederend juk te verbreken, 

 Het kan geenszins mijn oogmerk zijn, dezen oplland 

 hier opzettelijk te verdedigen ; dezelve behoeft geene 

 verdediging, en althans niet van mij, vooral daar 

 ik tot Nederlanders het woord voere , maar ik heb 



fleclits 



^ich minder ftreng betoont. l)it zijii de Maronieten ^ eene 

 kleine fekte, wellie in de vijfde eeuw, bij de gefchillen 

 over de menschwording van christus ontllaan, door de 

 familie van konstantijn te vuiir en te zwaard vervolgd 

 werd. Zij wonen in de landen, welke zich van den 

 I) erg Lihanon tot aan de kusten van Tripoli uitflrekken , 

 filwaar zij aile hunne Godsclienstpligten met voile vrijheld 

 oefenen; zij hebben negeiv iJisfchoppen , honderd en 

 vijfcig Priesters, en tellen honderd en twintig duizend 

 leden. Elk dorp heeft eene Kapel en eenen Priester, 

 en elke kapel is van eene klok voorzien, welke zij mo- 

 gen luiden, ja zij dragen desgelijks den groenen tul- 

 band, een voorregt, dat een Christen elders met zijneis 

 dood zou boeten. 



