14^ OVER ossian's 



„ men pakken op een in uvv vuist. Gij grljpt dc 

 j, zon in uvven toorn, en hult haar in den lliaijer 

 ^ der wolken. Dan beven de kind'ren der zwak- 

 y, ken. — Maar komt gij te voorfchijn in uwe 

 ^ lieflijkheid ; dan omfuist de morgenwind uwe 

 J, treden : dan laclit de zon in het blaauwe veld 

 ,, des hemels." 



^ ^,' Een dof geluid verheft zich op de heide. 

 ,, Plotsling verftommen de llormende winden. Ik 

 „ hoor de ftem van fingal. Lang was zij vreemd 

 „ aan mijn oor." . 



„ Kom ossian! fpreekt hij, kom tot mij. Zijn 

 i, roem lieeft fingal ontvangeii. Wij gingen als 

 ^ vkmmen voorby , die flechts voor een oogenblik 

 ^, flraalden. Maar eer omzweefde onzen dood. Al 

 ^^ is ook het vekl der gevechten in zwijgende flilte 

 5, verzonken , toch leeft onze duurzame roem, 

 y in de bemoste giaffteen des heuvels. Want os- 

 j^siANS zang is gehoord, en selma's harp heeft 

 J, geklonken. Kom ossian! fpreekt hij, kom tot 

 „ mij. Zweef met mij op nev'h'ge wolken." 

 , . „ Ik kom , ik kom o koning der helden I Ossians 

 ^ leven verdwijnt reeds. Ik bezwijk op de velden 

 y, van Cof2a, Mijn treden ziet selma niet mecr, 

 „ Bij Morals rotfen zal ik ontflapen. Dan ruischt 

 ^ door mijne grijze haren de wind: maar doet mij 

 5, niet meer ontwaken. Zweef voorbij , o wind ! 

 5, op uw vleug'len. Gij kunt de rust van den zan- 

 ^ ger niet ftoren. De nacht is wel lang, maar zijne 

 yy oogen zijn zwaar, Verdwijn , o bruifchende wind- 

 „ vlaag!" 



