.K^ B E R R A T H O N. ^O f^^ 



■' „ Waar6mzoo treurig, zoon van fingal? Waar- 

 ^^biii benevelt de droefheid iiw ziel? De helden 

 „ der oudheid vergingen , verdwenen zonder hunn* 

 „ roem. De kinderen der toekomst bezwijken. Dan 

 „ rijst er een ander geflacbt. Volken zijn als de 

 ^ golven der zee , als de blad'ren van 't boscbrijke 

 „ Morven. Zij verftuiven voor \ blazen der win^ 

 ^ den; en nieuwe fpruiten verhefFen het groenende 

 „ hoofd in de lucht."; 



„ Was uwe fchoonheid duurzaam , o ryno ? flond" 

 „ uvv kracht onwrikbaar, inijn toscar ? Zelf fingai^ 

 „ is net meer! De zalen van zijne vaderen ver- 

 „ gaten de treden des helds. Zoudt gij, oude zan- 

 ^ ger! dan blijven, daar alles wat groot was ver- 

 „ zonk? Maar blijven zal mijn roem, en als Mor- 

 „ vcns eikeboom groeijen, wiens breede kruin in 

 „ de ftormen zich opheft , en zich verheugt in den 

 „ ruifdienden windftrooml" 



Hier eindigt, M. H. ! het affcheidslied van den 

 Caledonifclien zanger, de laatfle we^rgalm van 

 cona's (tern. In een langen rij van heerlijke zan- 

 gen had fingals zoon de gevoelens zijner ver- 

 hevene en aandoenlijke ziel met onuitvvischbare trek- 

 ken geteekend. Thans niaalde hij, onwetend, bij 

 het flot van zijnen dichterlijken loopbaan , even 

 waar als fchilderachtig, de wisfelvalligheid van zij- 

 nen roem bij de late nakomelingfchap. Ja, edele 

 ' zanger ! uwe voorfpelling , uw voorgevoel is be-? 

 waarheid. Uw roem was inderdaad als de eikcn- 

 boom van Morven^ die aan den verbolgen florm^ 

 wind ten doel ftaat: want vijftien eeuwen lang 



K a dreig- 



/ 



