IgS OVER DE TROOSTGRONDET^ DER OUDEN , 



H 



et is eene algemeen erkende waarneming, dat 

 niet alleen het leven ecne gedurige afwisfeling van 

 vreugde en droefheid oplevcrt, maar ook, dat in 

 even die mate als eenig voorwerp meer in flaat is, 

 om tot de eerfte te prikkelen , het ook te fcherper 

 pijlen bezit, om tot de laatfte diep en grievend te 

 wonden. Zoo is er wel geene gewaarwording , die 

 in levendigheid en zoet genot met die van oiider- 

 lijke vreugde halen kan, maar ook geene fmart, die 

 in hevigheid en diiurzaam gevoel geJijk flaat met de 

 ouderlijke droefheid, over het verlies van brave en 

 geliefde kinderen. Het is diis geenszins te ver- 

 ' wonderen, dat men ten alien tijde bedacbt is geweest 

 leenigingen en vertroostingen te zoeken tegen dit 

 onafwendbaar leed; en dat de ziel al hare krachten 

 heeft ingefpannen, om dezulke te vinden, die alge- 

 meeil geldend en voldoende zijn. En men mag 

 gerustelijk vastftellen , dat , hetgeen zij na de grootfte 

 infpanning gevonden heeft , dan ook v^el het top - 

 punt is der pogingen, die zij kan aanwenden , 

 daar er genoegzaam geen onderwerp is, waarbij zij 

 zelve of onmiddellijk of in de gevolgen zoo veel 

 belangs heeft. Dit verzekert mij dan ook , dat een 

 toetfcnd onderzoek naar de troostgronden , van 'wdke 

 zich de ouden hij den dood hunner kinderen hedien^ 

 den^ niet van alle waarde kan ontbloot zijn. 



Na kortelijk aangewezen te hebben , wat men van 

 troostgronden eischt , die geldend en voldoende 

 zullen zijn , dienen wij althans eenige der voor- 



naam- 



