BIJ DEN DOOD HUNNER KINDEREN. I57 



naamfte bronnen te zoeken, waaruit dc droefheid 

 der ouderen bij den dood hunner kinderen ontfpringt ; 

 om als dan te kunnen beoordeelen , of de troost- 

 gi'onden, door de oiiden in die gevallen gebezigd, 

 werkelijk doeltrcfFend en genoegzaam zijn. 



I. Gelijk het vertroosten , naar ieders toeftemming , 

 dan alleen te pas kan komen, wanneer ons of an- 

 deren eenig ongeluk, dat is, verlies, of verminde- 

 •fing van welftand is overgekomen ; zoo kan het ook 

 in niets anders beftaan, dan in de poging, om den 

 ongelukkigen met zijnen tocftand te bevredigen , 

 door hem juister of minder bczwarend over zijn lot 

 te doen denken. Alles , waardoor wij deze minder 

 bezwarende denkwijze te vveeg brengen, is dus 

 troostgrond. Deze kunnen echter van zeer ver^ 

 fchillenden aard zijn ; zij kunnen of geheel en alleen 

 gebouvvd zijn op de bijzondere geaardheid , denk- 

 wijze 5 vooroordeelen en zelfs wanbegrippen van 

 hem , dien wij eene meer opgcruimde denkwijs wil- 

 Jen bijbrengen ; en zullen alsdan veeltijds van eene 

 des te fterkere kracht zijn , hoe meer wij op deze 

 bijzonderheden in onze toefpraak het oog vestigen ; 

 itiaar zij zullen daarentegen hierdoor ook weder 

 zoo veel te beperkter worden , en alleen voor de 

 dus gewljzigde menfchen gefchikt; en tevens op- 

 houden van kracht te zijn, zoodra deze denkwijs 

 of zielsgcfteldheid verandert. Andere gronden , 

 €n om deze kan het ons hier alleenlijk te doen 

 zijn, hcbben wel eene altijddurende en algemeen 

 gcldende kracht voor aUe tijden, en voor alle men- 

 fchen; maar kunnen dan ook gcene andere wezen* 



L 3 . dan 



