"158 OVER DE TROOSTGRONDEN DER OUDEN , 



dan die uit den aard der zaak ontleend zijn, eg 

 ^die ten laatflen op juistere en meer gegronde voor- 

 ftellingen van het ondervonden onheil uitloopen. 

 Bedenk flechts wat het is, dat gij dengenen voor- 

 houdt , dien eenig ongeluk , van welken aard 00k , 

 getrofFen heeft. Gij zult in fommige gevallen be- 

 proeven hem te overtuigen, dat hem inderdaad ge- 

 heel geen ongeluk getrofFen heeft; en dat alles, 

 wat hij zich daarvan voorftelt, alleen in zijne ver- 

 beelding bellaat; in andere gevallen houdt gij u 

 tevreden met aan te v^^ijzen, dat de denkbeelden 

 van het geleden verlies van vreugde of welftand, 

 overdreven en buitenfporig ziin ; eh gij tracht daar- 

 door het gevoel van droefheid in even die mate 

 te verminderen, als de denkbeelden daarvan klei- 

 ner worden ; in nog andere gevallen bepaalt gij u 

 tot de aanwijzing der middelen, die den treurenden 

 nog overig gebleven zijn, om zijnen onfpoed te 

 dragen, zijn gemis te vergoeden, en alzoo zijn on- 

 geluk te verminde *en ; ja in enkele gevallen onder- 

 neemt gij het zelfs, om het nut der onfpoeden te 

 betoogen, door de heilrijke gevolgen aan te wij- 

 zen, die onmiddellijk, of middelbaar in de gegevene 

 omftandiffheden daaruit kunnen en moeten voort* 

 vloeijen. Dit laatfte ware nu voorzeker vvel de 

 beste troostgrond in al die gevallen, waar wij hec 

 fmartelijke der nadeelige ondervindingen niet ont- 

 kennen kunnen ; want alsdan zouden de onheilen 

 geene andere dan die bitterheid hebben, die den 

 heilzarnen geneesmiddelen veelal eigen is , maar die 

 wij ons daarom zoo gaarne getroosten, omdat wi] 



haar 



