BIJ DEN DOOD HUNNER KINDEREN. ijj 



haar niet voor vermindering, maar voor vermeeri 

 dering van geluk aanzien. Doch onze menfchelijke 

 kortzigtigheid in de onvermijdelijke en toevalligO 

 gevolgen onzer daden en ondervindingen belet ons 

 meestal van dezen troostgrond gebruik te maken. 

 En het is hier misfchien, waar wij dc oorzaak vin4 

 den van het veeltijds onvoldoende der enkcl redelijka 

 troostgronden , die niet op gronden eener openba- 

 ring gebouvvd zijn, tegen de droefheid van regt^ 

 geaarde ouders bij den dood hunncr kinderen; daav 

 men zich dan voor het grootst gedeelte van de 

 vroeger opgenoemde gronden zal moeten bedienen, 

 en daarmede alleenlijk vergenoegen. Dit gebrek* 

 kige zai misfchien nog duidelijker in het oog val* 

 ien, zoo wij 



IL ten tweeden de oorzaken uitvorfchen, en de 

 bronnen nafporen, waaruit bij regtfchapen ouderen^ 

 die de natuurlijke gewaarwording evenmin door he- 

 vige driften onderdrukt, als door verachtelijk bijge« 

 loof overdreven hebben , de droefheid in die geval- 

 len ontfpringt. 



I* En dan meen ik de eerfte, en ook wel de 

 voornaamfte , oorzaak dezer droefenis gevonden te 

 hebben in de verbreking dier natuurlijke betrekking 

 en verbindtenis , welke onverklaarbaar tusfchen ou- 

 ders en kinderen plaats heeft; eene verbindtenis, 

 die met het oogenblik der geboorte van deze laatften 

 begint , en onveranderlijk tot aan en in hunnen dood 

 vvordt voortgezet. Ik heb gewis voor het beftaan 

 dezer betrekking geen breedvoerig betoog noodig^ 



L 4 Het 



