l6o OVER DE TRdOSTGRONDEN DER OUDEN , 



Het eigen gevoel vati alien , die liet geluk hebben ou^ 

 dereii te zijn , zal ben genoegzaam biervan overtuigen. 

 Zij immers gevoelden zich door eenen onverbreek- 

 baren band aan hiinne kinderen gebecbt, zelfs v66r 

 dat deze nog in flaat waren eenig blijk van weder- 

 keerige genegenbeid te toonen ; eene alles doordrin- 

 gende, te voren nooit gekende , vreugde doorftroomt 

 de ziel op hetzelfde tijdftip , dat men voor de 

 eerftemaal vader wordt, en dringt tegelijk met de 

 eerfte toonen van bet ons eigen kind overmeeste- 

 rend in bet bart; en het is in dat tijdftip, dat een 

 band geknoopt wordt , die zoo beebt is , dat geene 

 moeite, zorg, opofFering en bekommering dien ver- 

 breken kan; die zelfs door de misftappen en on- 

 deugden der kinderen, boezeer dan ook losfer ge- 

 maakt, tocb niet gebeel opgelost, maar die in den 

 dood alleen wreedaardiglijk verfcbeurd wordt. En 

 wie befeft nu niet, dat de verbreking van dezen 

 band, zoo vast aan de barten der ouderen gebecbt, 

 niet gefcbieden kan, zonder dat het ouderlijk bart 

 tegelijk verfcbeurd, en alzoo bevig, ja bijna onge- 

 neesUik gewond moet worden? Wat men ons dus 

 ook uit de oudheid bijbrenge , het zij van een ge- 

 heel volk in Thracil ^ betwelk juichtoonen verbief bij 

 den dood bnnner kinderen, of van moeders, die 

 zich gelukkig prezen , als hunne kinderen in den 

 kriig gefneuveld waren; of van eenen vader, welke 

 den dronken v^rreedaard als treffelijken fchutter roe-^ 

 xnen kon, toen die zijnen zoon vermaakshalve bet 

 hart doorboorde ; zij zijn in onze oogen wanfchapen 

 wezens in de zedelijke vvereld, die de natuurlijke aan- 



doe- 



