BIJ DEN DOOD HUNNER KINDEREN. lit 



doenmgcii door vooroordeel , hevige drift of lage 

 vleijerij onderdrukt liebben , en die althans zekerlijlc 

 niet als toonbcelden ter navulging verdienen voor- 

 gefteld te worden. 



2. Aan deze eerfte natimrlijke oorzaak der droe- 

 fenis, uit gevoel ontfproten, paart zich echtcr wel- 

 dra eene andere , door redenering voortgebragt , die 

 deze droefenis over den dood onzer kinderen ver- 

 hoogt, door de verijdeling aller hoop, iiitzigtcn en 

 verwagtingen , welke wij op dezelve gebouwd had- 

 den. Waar is de oiider, die bij het zien op zijne 

 kinderen, niet tegelljk met zijne gedachten in de 

 toeicomst verwijlt ? Is hij van het eerfte oogenblik, 

 waarin hem de hoop om vader te worden , nog 

 flechts fchemerend toelacht, niet reeds bezig om op 

 het altijd nederhangend gordijn, hetwelk de toe- 

 komst voor onze oogen verbergt , met de levendigfte 

 kleuren en in de uitvoerigfle beelden , de aange- 

 naamfte partijen af te malen ? Hij ziet dan reeds 

 den ziiigeling op den moederlijken fchoot dartelen, 

 de mollige handjes vriendelijk naar den vader uit- 

 flrekken; hij ziet hem een weinig later, in zijne 

 verbeelding reeds als man, met aanzien en eer, 

 en de welverdiende achting zijner medeburgeren be^* 

 kroond, en verliest zich zelfs vvel reeds als groot- 

 vader onder de kinderen van zijnen nog aanftaanden 

 zoon. Laat de mensch het wel na, en kan hij het 

 wel nalaten , zich zulke verfchieten te malen , of zulke 

 hichtkafteelen te bouwen , hoc dikwerf zijne ver- 

 wachting ook verijdeld mag worden V Neen! hij 

 timmert aan dit luchtig gebouw, bij het inftortea 

 ^ ^ L 5 van 



V. 



