1^2 OVER DE TROOSTGRONDEN DER OUDEN, 



van ieder bijzonder gedeelte, telkens weder eenen 

 nieuwen vlengel ; en hij gevoelt zich bij dit gedurig 

 bouwen, en zelfs bij het inftorten, gclukkig, om* 

 dat het hem telkens gclegenheid geeft hetzelve van 

 nieuws op te trekken. Maar nu neemt hem de 

 dood op eenraaal den losfen zandgrond weg , waarop 

 hij zijn verbeeldingsgebouw had gefticht; hij ziet 

 nu flechts eene grondelooze diepte voor zich , waar- 

 op hij niets bouwen, en welke hij ook door niets 

 ^anvuUen kan. Moet die vreesfelijke teleurftelling 

 ons niet fchokken, en de bewustheid, van het ge- 

 boiiw onzer vreugde door niets te kunnen vergoedi 

 zien, ons niet ten hoogflen treurig maken? Aaa 

 het kind , dat wij hoopten , of zagen , was immers 

 al deze vreugde gehecht, en met hetzelve flortte 

 zij tevens ter neder, zonder dat de hoop zelfs over- 

 bleef van haar weder te doen herlevcn. 



3. Gelijk nu op deze wijze het gevoel van eigen: 

 leed en gemis ons reeds kwelt : zoo wordt die 

 droefheid nog door het edelst medelijden vergroot* 

 Onze jeugdige afflammelingen zijn dus reeds vroeg- 

 tijdig aan het levensgenot onttogen, en verftoken 

 geworden bij hun ilerven van de geneugten, die 

 hen hier reeds wachtten , en w^lke zii op aarde nog 

 hadden kunnen genieten. Welk vader wenscht niet 

 wel voor zijn kind de grootfte mate des geluks , en 

 verblijdt zich als het die genieten kan? Staren wij 

 niet daarom alleen met zoo veel genoegen op de 

 kinderlijke fpelen der onzen , omdat zij daardoor zoo 

 geheel vermaakt worden, zich daarin zoo gelukkig 

 gevoelen, en hunne aangenomeue gewaarwordingen 



zoo 



