t80 OVER DE TROOSTGRONDEN DER OUDEN, 



hlj brengt hier de voorbeelden van gleobis eii 

 BiTON , van AGAMEDES cn TROPHONius , cn ccne 

 menigte anderen bij , die, of in de tempels der 

 goden, of kort na het gebed om de beste zaak, 

 geftorven zijn. (Jit welk oogpunt wij al zulke ver- 

 halen befchouwen moeten , en hoe gewaagd het al- 

 toos zij bij dergelijke verfchijnfelen op bijzondere 

 oogmerken der Godheid te befluiten , zal ik niet 

 noodig hebben bijzonder aan te wijzen, Thans gaat 

 pLUTARCHus over om den dood uit een ander 

 oogpunt, en wel als vemietiging, te befchouwen. 

 Niet alien toch ftemden toe , dat de denkbeelden 

 van llaap of reizen met grond op den dood kon- 

 den toegepast worden; hij tracht dus te betoogen, 

 dat ook bij deze vooronder (telling de dood niets 

 kwaads zij , naardien hij dan toch met alle gevoel 

 ook alle fmart tevens doet eindigen, en het afwe- 

 zig zijn daarvan toch wel geene rampzaligheid ver- 

 dient genaamd te worden. Dit is alles wat plutar- 

 CHUS ter wegneming der bedenking , dat den onzen 

 door den dood eenig wezenlijk kwaad overgekomen 

 zij , weet aan te voeren. Zijne redenering daarbij 

 is deze. De dood is of vernietiging , of een beftaan 

 buiten het ligchaam. In het eerfte geval is hij niets 

 kwaads , in het andere geval ook niet, doordien de geest 

 uit den aardfchen kerker ontflagen wordt. Bij dit laatfte 

 l)cwijs gaat hij echter niet geregeld te werk, want 

 men kan zich zeer goed het geval als mogelijk den- 

 ken , dat de ziel , het ligchaam tot woning en werk- 

 tuig behoevende , gelijk de ondervinding voor dit 

 leven leert, door die berooving nu van genot en 

 i i werk- 



