BTJ DEN DOOD HUNNER KINDEREN^ l8l 



\v6rkzaamlieid verflokcn is, en alsdan voldoet zijne 

 redenering gelieel niet. En dit geval is het dan 

 nu ook jiiist, wat de ondervinding als het eenig 

 gegronde fchijnt aan te bevelen, daar immers de 

 dood den mensch van alle genot berooft. Op die 

 bedenking antwoordt hij (Cap. i6) als naar gewoonte, 

 dat men niet weet, of het langer leven vreugd of 

 fmart "feou hebben opgeleverd, en het lange leven 

 niet altoos geluk is. De bedenking dat deze jonge- 

 ling in den bloei zijns levens nog niet had behoo- 

 Ten weggenomen te worden, v^^ijst hij (Cap. i8) 

 af, door te zeggen: „ dat deze klagt van eene al 

 y, te groote vermetelheid getuigt, naardien wij niet 

 5, in de wereld gekomen zijn , om haar wetten te 

 5, geven; maar om ons aan hare wetten te onder- 

 „ werpen." Zeer gefchikt wederom om den kla- 

 genden den mond te ftoppen, maar niet het goede 

 in den dood aan te wijzen , of de tevredenheid met 

 het vroegtijdig fterflot der onzen te bevorderen. 



Plutarchus doet ook (Cap. i9)devraag: ,,waar- 

 „ om weent gij bij den dood der uwen? Is het om 

 „ uwent- of omhunnentwil?" Maar het is flechtsom 

 te kunnen zeggen : „ zoo openbaart gij in het eerfte 

 ^ geval eene al te eigenbatige liefde , en kwelt u 

 y, en het andere noodeloos , dewijl zij immers geene 

 „ ramp ondervinden." Na gezegd te hebben, dat 

 het onverwachte der gebeurtenis onze fmart niet be- 

 hoeft te vermeerderen , dewijl wij ons daarop hadden 

 moeten voorbereiden , befluit hij met den regel van 

 PLATO : dat men alsdan moet ophouden te treuren , 

 als het niet blijkt, dat^ hetgeen ons getrofFen heeft, 



wer- 



