l8a OVER DE TROOSTGRONDEN DER OUDEN, 



werkelijk kwaad of wel goed zij, en wij door dat 

 treuren niets vorderen. Hij komt nogmaals op de 

 klagt van den te vroegen dood tenig, en beweert. 

 dat het voor velen voordeeliger zou geweest zijn, 

 bijaldien zij vroegtijdig geflorven waren. Hij on- 

 derzoekt verder (Cap. 25) het zeggen van den wijs- 

 geer grantor, dat het de beste troost in onfpoe- 

 den is , onfchuldig te zijn , en durft dit wel niet 

 in zijn geheel toe te ftemmen; maar wil, dat men 

 de genegenheid voor de geftorvenen door hy7nnen 

 en lofzangen zal te kennen geven, en niet door 

 jammerklagten , daar zij immers de loopbaan, hun 

 door het lot aangewezen, hebben afgeloopen. Uit 

 dit alles befluit hij nu, dat wij niet langer treuren 

 moeten , dan de natuur en betamelijkheid verei- 

 fchen ; want dat wij , evenmin als de Godheid zelve , 

 eene gebeurde zaak ongedaan kunnen maken , en 

 hetgeen ons overkwam, reeds velen voor ons ge- 

 trofFen heeft. Daarna komt hij op de menigte ram-* 

 pen des levens , waarom hetzelve aan vele wijzen 

 is toegefchencn eene ftrafplaats te zijn , en het een 

 algemeen fpreelcwoord geworden is; dat het beste 

 ware niet geboren te worden , maar het verkiesfe- 

 lijkfte zoo fpoedig mogelijk te fterven; vermaant dus 

 te bedenken , dat het leven geleend zij , en wej 

 (leehts onder de voorwaarde van het te zullen we- 

 dergeven , weshalve het wijsheid zij , hetzelve goed 

 te gebruiken, zoo lang het aanwezig is, en niet te 

 morren als het opgeeischt wordt 



Door dit alles echter ziegt hij (Cap. 30) wordeif 

 velen riiet bevredigd, daar zij gelooven, dat, het-c 



geen 



