BIJ DEN DOOD HUNNER KINDEREN. 183 



geen him aldus bejegent , aan eene vljandigheid van 

 het noodlot en der hoogere geesten te wijten zij, 

 •waarom zy alle wijzen van Iterven rampzalig keuren, 

 Hiertegen zegt hij echter te regt : „ wie weet evert- 

 ,, wel, of niet God, naar eene vaderlijke voorvve- 

 ^ tenfchap en zorg voorziende, wat den mensch 

 >, zou overkomen , hem door eenen vroegtijdigen 

 yt dood heeft weggenomen ; in dat geval kan het 

 „ alsdan nuttig zijn, dat fommigen hooit geboren 

 ^ vverden, anderen bij den eerften ademtogt, en 

 „ nog anderen na eenigen tijd bezweken ; daar im- 

 5, mers het noodlot in het leven niet te ontwijken 

 „ is." Hij raadt verder, om de voorbeelden van 

 die groote mannen gade te flaan en te volgen , die 

 den dood hunner kinderen met gelatenheid gedragen 

 hebben , waarvan hij vele voorbeelden bijbrengt ; hij 

 telt verder de deugden van den overledenen op, 

 en zegt : „ zoo het waar is , wat ons de dichter^ 

 y, en vvijsgeeren zeggen , gelijk het waarfchijnlijk is , 

 „ dat den vroomen bijzondere eer, edeler rang en 

 „ een afgezonderd verblijf is aangewezen , dan 

 5, nioogt gij van uwen zoon het beste hopen;" en 

 hij befluit eindelijk , met de fchets van den toeftand 

 der braven in het fchimmenrijk uit pindarus em 

 PLATO te ontleenen, het geheele werk. 



Wanneer wij nu deze troostrede met de vorige 

 vergelijken, zullen wij moeten erkennen, dat het 

 meestal de zelfde gronden zijn, die in de vorige 

 gebezigd waren, en dat hier van eigenljjk afdoende 

 bewijzen niets anders is bijgekomen , dan de verze- 

 kering van de gelukkiger ftandverwisfeling der vroo- 

 men 



