184 OVER DE TROOSTGRONDEN DER OUDEN , 



men en goeden , welke hij waarfchijnlijk noemt. 



Wij zouden daarvoor zeker gaarne zijne bewijzen 



hebben gelezen ; docli waarfchijnlijk 00k al niets dan 



liet gewone hebben gevonden. Want dat de befchrij- 



ving van den ftaat der zaligen, als zijnde aan eene 



plaats 5 waar de ftralenkrans van titan 00k dan nog 



voor hen fchittert , als de aarde door den nacht be- 



fchadiiwd wordt, en waar de velden met purpere 



rozen, en de omftreken met reukwerk wafemende 



bosfchen, van gele vruchten dragende boomtn ver- 



fierd zijn , en de zaligen zich met ligchaamsoefenin- 



gen en fluitenfpel vermaken, en de liicht met de 



geur hunner gedurige wijrookofFers aanvullen; dat 



deze befchrijving toch wel niets meer zij dan aan- 



gename dichterbeelden , zal ieder , en zelfs wel plu- 



TARCHUS toeftemmen , ten ware hij nog met het 



gemeen in iederen dichter eenen hoogeren goddelij- 



ken geest erkende. 



En dat socrates in de Gorgias van plato 

 (Cap. 79) de fab el van Minos , Aeacus en Khacla* 

 manthus , als regters der fchimmen , voor waar aan- 

 neemt, zal toch 00k wel niets afdoen. Waarfchijn^ 

 . lijk nam dus plutarchus meer door inwendige 

 behoefte en aandrang van bewustzijn , deze grond- 

 ftelling aan, dan door voldoende uiterlijke bewij- 

 zen ; en bezigde die dus , hoewel met zekere be- 

 fchroomdheid , ter vertroosting van zijnen vriend. 



Vestigen wij thans het oog op den Romeinfchen 

 wijsgeer seneca en zijne fchriften , om te zien , of 

 deze ook andere , en meer voldingende , gronden 

 mogt weten aan te voeren; of dezelve misfchien 



op 



