BIJ DEN DOOD HUNNER KINDEREN. 1 87 



' Seneca begint dezclve met terftond de eerziiclit 

 ;<iezer edele vroiivv te prikkelen, haar wijzende op 

 riiet voorbeeld van twee voornatne vrouwen in dejl 

 jRomeinfchen ftaat^ van octavia, de zuster, en 

 .LiviA , de vroiiw van keizer Augustus , van welke 

 .tie eerfte zich aan hare droefheid zoo zeer had 

 .overgegeven, dat zlj na verloop van eenigen tijd 

 .!«an verkwijning ftierf. De andere echter , aan de 

 .redcneringen van den vvljsgeer areus gehoor ge- 

 .vende, keerde in hare betrekkingcn terug, en had 

 liet genoegen van gedurtg over haren zoon met lof 

 te hooren fpreken, waardoor de zwaarte van haar 

 gemis niet weinig verminderd werd. Hi) wil dus, 

 •dat ook MARciA dit voorbeeld van hare vriendin 

 volgen zou, en eene grootheid van ziel aan den 

 dag leggen, niet minder haren edelen vader waar- 

 xiig , dan die v^as , welke livia we gens den 

 ^ood van haren zoon drusus had bewezen. Dat 

 dit nu gecn troostgrond zij , maar als inleiding voeg* 

 zaam gefchikt om marcia tot het aanhooren en 

 bedachtzaam overwegen zijner verdere troostredenen 

 voor te bereiden en te bewegen, zal niemand ont* 

 kennen, 



De cerfle bedenking, welke senega uit den weg 

 tracht te ruimen, is dezclfde, die ook wij als de 

 yoornaamlte bron der droefheid hebben op^egeven, 

 .de verbreking der natuurlijke betrekking: onze fmart 

 is toch zoo natuLirryk : „ 't Is waar ," zegt hij ," 

 ^ zoo lang zij gernatigd is. Doch 't geen de vet* 

 „ beelding daarbij voegt, is veeltijds meer, dan 'C 

 ^ geen de natuur eischt. Aaofchouw de redeloo^e 



N 8. „ die* 



