l^'S OVER DE TROOSTGRONDEN DER OUDEN/ 



„ dieren, hoe hevig, maar ook hoe kortftoiidig Is 

 „ hunne fmart bij het verlies hunncr jongen; het 

 „ geloei der treiirende koe wordt niet langer dan 

 jy een paar dagen gehoord; en even zoo het zoeken 

 y, en rondzwerven der verlatene merric. En wan- 

 „ neer zelfs de wilde dieren het fpoor der jongen 

 „ hebben gezocht, en na het bosch te zijn rond- 

 j, gezworvcn, meermalen aan de verlatene holen 

 „ zijn teriiggekeerd , fchikken zij zich nogtans in 

 „ korten tijd in him verUes. Ook de vogels zwer- 

 „.ven met groot getier rondom het ledige nest, 

 „ maar, in weinig tijds bevredigd, hcmemen zij 

 „ v^eder hunne gewone vlugt. En bij geen eeni^ 

 „ dicr blijft het verlangen naar 't verloren kroost 

 „ zoo lang als bij den mensch; maar bij dien dan 

 „ ook niet enkel zoo lang hij de fmart werkelijk 

 y, gevoelt, maar zoo lang hij zich voorneemt daar- 

 „ over te treiiren. Dit vindt si:neca echter onna- 

 „ tunrlijk , omdat , zoo deze aanhoudende droef heid 

 ^, natuurlijk ware , zij dan bii alle menfchen even 

 5, flerk moest zijn; terwijl nogtans de ondervinding 

 y, leert, dat die by vrouwen fterker dan bij man- 

 ,, nen, bij woeste meer dan bij befchaafde volkc- 

 y, ren, en bij onkimdigen meer dan bij geleerden 

 „ plaats vindt." De oorzaak van dit laatfte is ech- 

 ter gcdeeltelijk in de meerdere afleiding te zoeken, 

 wclke de laatften boven de eerften , in v^rerkzaam- 

 heid des geestes hebben ; en misfchien ook in het 

 meerdere vermogen , om de natiiurlijke aandoeningen 

 door tegengeftelde gewaarwordingen te onderdrukken 

 en te wijzigen. Het zou derhalve nog altoos de 



vraaff 



