, BIJ DEN DOOD HtJNNER KINDEREN. if^J 



vraag blijven , of de mecrdere droef heid van de 

 vrouvv, en van den onbefchaafden en onkiindigen 

 man niet meer natiuir, meer geheel en enkel liet 

 "gewTOcht van aandoening en gewaarwording zij, 

 dan die door bedachtzaamheid of tegenwerkcnde 

 middelen ingetoomde gevvaarvvording. Dock het 

 komt mij voor, dat het den Stoicijnfcben regel : 

 yolg de natuur , vcel te ver is uitgeftrckt , wanneer 

 men het paard en de koe tot leermeesters van ons 

 menfchelijk gedrag bij den dood onzer kinderen ma- 

 ken wil. Vallen dan niet bij het redeloos dier al 

 die oorzaken van droef heid weg, welke wij als het 

 gevolg van nadenken en redenering hebben leeren 

 kennen, die wij niet van ons kimnen verwijderen , 

 en die het voorzeker onnatuurlijk zijn zou te vcr- 

 loochenen; daar immers reden en nadenken de ei- 

 genaardige voorregten onzer natuur zijn. Geen 

 wonder, dat dus de Stoicijnen bij deze eenzijdige 

 befchouwing van den mensch als enkel natmirwc^ 

 zen , gelijk zij in dit geval doen , of als enkel 

 rcdemvezen ^ gelijk zij in de zedekunde gewoon zijn 

 te doen , bij alle begeerte om de natuur te volgen 9 

 niettemin in hunne oordeelen en voorfchriften dik- 

 werf zeer onnatuurlijk wordcn. 



Willen wij dus de aanmaning van senega laten 

 gelden , wat zij vermag , dan is zij deze : over- 

 drijf uwe natuurlijke droef heid niet, door dvvaze 

 fchetfen der verbeelding en akelige voorftellingen 

 telkens voor uwe ziel terug te roepen, of 00k voor 

 betere onderrigtingen de oogen te fluiten ; maar 

 neem de verzachtingen aan, die tijd en bedaarder 



N 3 over- 



