ipO OVER DE TROOSTGRONDEN DER OUDEN, 



overleg u aanbieden. Buiten twijfel eene goede les ^ 

 die Otis echter niet geeft , wat wij zoo gaarne wenscl> 

 ten, inzigten dat liet verlies der onzen goed zij. 



Seneca nii eene aanhoudende drocfheid voor on? 

 fiatuurlijk verldaard hebbende, vraagt (Cap. 9) van 

 waar dan die groote droef held ontfpringe , en meent 

 die in het onverwachte of onvoorbereide op dit 

 verlies te moeten zoeken; hij toojit dat niets rcdei 

 lijker zij , dan zich daarop vooraf gewapend te beb- 

 ben, daar men toch weet, dat zulk lot ons almede 

 trelFen kan. „ Wilt gij wcten ," vraagt hij , „ hoe- 

 ^ zeer gij voor allerlei flagen bloot flaat, en hoe- 

 .„ zeer de pijlen , die anderen getrofFcn hebben , 

 ^ ook rondoni u zweven, zoo ftel u voor, dat gi| 

 ), eenen mimr door vele vijanden bezet, en inoei- 

 3, jelijk te beklimmen, gehcel ongewapend aanvalt; 

 5, verwacht dus de wond , en reken er op , dat die 

 5, (leenen, pijlen en fchichten, die over iiw hoofd' 

 „ zweven , op u gedoeld zijn ; en zoo dikwerf als 

 >, gij die achter u of ter zijde van u ziet neder- 

 9, vallen , zeg bij u zelvc dan ; neen ! gij misleidt mi| 

 5, niet, 6 fortuin; gij zult geenen achteloozen en 

 „ onnadenkcnden verdrukken; ik weet wat gij be- 

 ,, oogt, gij hebt eenen anderen getrofFen, maar op 

 5^ mij aangelegd." Weinig zullen voorzeker deze toe- 

 fpraken gefchikt zijn het hart te bemoedigen, maar 

 wel het leven en menfchelijk lot te leeren verachten. 



Natuurlijk is het dan ook, dat hij aan marcta 

 vraagt (Cap. lo") of dan hetgemiste vooruitzigt op 

 den voorfpoed en het genoegen, door haren zoon te 

 cl-langen, haar verontrust, en daarop zegt: dat vviji 



nieta 



/ 



