eTBIJ DEN DOOD HUNNER KINDERENi tgtt^ 



niets voor ons eigendom kunnen aanzien.^ daar al- 

 les flechts geleeiid is , ook onze kindercn zelfs , en 

 dat het onbillijk zou ziin den fchuldieifcherj de na- 

 tuur, omdat die de teruggave van het gelecnde 

 vraagt , kvvalijk to bejegencn. ,, Zoo gij u dus over 

 y, den dood uws zoons bcklaagt ," zegt hij , „ moet 

 „ gij de fchiild zocken in het tijddip , toen hij ge- 

 „ boren is, want destijds werd reeds de dood over 

 ^ hem bcfloten ; onder die voorwaarde werd hij u 

 ^ gegevcn, en dit noodlot vervolgde hem van het 

 ^ eerfte OQgenblik af. Dan toch treden wij in het 

 „ gebied der fortuin , en naar hare grilligheden moe- 

 ^ ten wij , of 't geen wij verdiend of niet verdiend 

 „ hebben, dragen." 



In het i2de Hoofdft. komt hij nu ook op die 

 vraag, welkc wij aanvankelijk in hare geldende 

 kracht ontwilikelden : „ ontfpringt uwe droefheid uit 

 5, eigen leed, of uit dat^ wat den geftorvenen trof ? 

 „ Tremt gij , omdat gij zelve nog geene geneugten 

 ^ van uwen zoon hebt gefmaakt , of omdat hij nog 

 ^ nieer had kimncn gcnieten ? Hebt gij ze niet 

 „ genoten," zegt hij ,„ wel nu, dan kunt gij ze 

 „ ook ligtelijk ontberen ; en hebt gij ze wel ge- 

 ^ fmaakt, dan behoort gij voor het genotene dank-^ 

 „ baar te wezen. En met betrekldng tot uwen zoon 

 „ had voorzeker zijn leven langduriger kimnen zijn , 

 y. maar hij heeft daarin toch vele vruchten van uwe 

 „ goede opvoeding genoten; en in alle gevalien is 

 ^ toch een kortftondig geluk nog beter dan geheel 

 ^ geen geluk. Een groot geluk is ook niet duur- 

 I, zaamj wat duurzaam zijn zal, moet uit zijnen 



N 4 ' V) a5i?<i 



