193 OVER DE TROOSTGRONDEN DftR OUDEN , 



„ aard klein zip ; daar *de Goden nu verordenden , 

 ^ dat uw zoon flechts kort zou leven, zoo verhie- 

 yt ven zij hem dadelijk tot eenen grooten voorfpoed." 

 Deze laatfte grond komt mij voor het raeest van 

 alien af te doen. Hij vertoont ons aUhans dc be* 

 fchikking van ons lot als billijk; en men kan befef-. 

 fen, dat er aan niemand iets wordt te kort gedaan; 

 ieder heeft dan zijn befcheiden deel , wat de een 

 llechts in een korter tijdsverloop geniet, dan de 

 ander, aan wien het fpaarzamer wordt uitgercikti, 

 Doch hoe (bat het met de vastheid van dien troost-. 

 grond: is hij zeker, heeft hlj de ondervinding vooct 

 of tegen zich ? Zij , die ip het oogenblik der ge-»T 

 boorte (terven, of, hoezeer het leven aanlchouvvende ,. 

 jiograns niet tot eenige bewustheid van zich zelvc 

 komen, zij zouden dan het grootfte geluk moeten 

 liebben gefmaakt, of zij zijn benadeeld; en echter 

 hebben zij nog volftrekt niets genoten- Dat zelfdQ, 

 dus, wat aanvankelijk al onze klagten fcheen te 

 doen eindigen, geeft, wel ingezien, aan haar flechts 

 te meer krachts. In dit opzigt voldoet de reden 

 door PLUTARCHUS aangevoerd, beter, als hij zegtj: 

 dat de Goden naar hunne voorwetenfchap hem vroeg 

 wegnemen, dien zij zien, dat bij langer leven, of 

 rampzalig, of flecht zou worden. Doch 00k hiet: 

 Jeert de ondervinding in grijs gewordene boosdoe« 

 ners , en in hen , die door de fortuin van de voor-» 

 jnalige hoogte des geluks meMoogenloos tot eenen 

 gfgrond van onheil zijn geworpen, uit welken zij 

 ^icb nimmer weder hebben kunncn verheffen, dat 

 if^§ r^f el V^i het pienfchelijk lot niet algemeep door-s. 



