BIJ DEN DOOD HUNNER KINDEREN. ipS 



gaat, en dus ook geenszins tot genoegzamen troost- 

 grond kan ftrekken. 



Wij gaan voorbij, wat senega ter wegneming 

 der klagte , dat dit lot beiden , en goeden en kwaden 

 ti'eft, aanvoert, als minder ipet ons doel verbon- 

 den 5 maar nioeten acht geven op hetgeenhij cCap. 19) 

 bij de nadere toepasfing zijncr troostgronden zegt: 

 i, Het is het verlangen naar onze gellorvenen, wat 

 ^ ons bedroeft I Maar waarom weenen wij daa 

 ^ nietj zoo de onzen van ons in het leven afwezig 

 5, zijn , offclioon zij dan evenzeer onzen omgang en 

 5, aanfchoLiwing misfen? Het is de verbeelding, 

 „ die ons kwelt (opinio est ^ quae nos cruciai)^ 

 „ want ieder onheil geldt juist zooveel, als wij het 

 „ willen laten gelden. En hier hebben wij dus het 

 ^ geneesmiddel bij de hand. Misleiden wij ons 

 „ zelven, verbeelden wij ons, dat zij van huis zijn; 

 ,, dat wij hen hebben been-, ja vooruitgezonden , 

 5, om ze eerlang te volgen." Schoone raadgeving ! 

 die echter flechts zoolang van kracht is, totdat de 

 vraag ontftaat: ziillen wij hen dan ook wel ooit 

 weder inhalen ; zullen wij hen ooit ontmoeten ? 

 Ecne vraag, die niet beantwoord wordt , en die 

 het eeuwig afzijn bijna even fmartelijk maakt, als 

 de eeuwige vernietiging is. Doch ncen , senega 

 ^ritwoordt daarop, Hij vraagt immers: „weentgij,om- 

 5, dat uw zoon niet lang hier beneden heeft geleefd ; 

 „ bedenk dan , dat den dooden niets kwaads treft ; 

 3, want hetgeen men ons van het onderaardfche rijk 

 „ verfchrikkelijks meldt , zijn niet dan fabelen. De 

 J, doQd is de bcvrijding en de eindpaal van alle 



Nj „jam^ 



