Ip4 OVER PE TROOSTGRONDEN DER OUQEN, 



^ jammeren , buiten welken geene rampen meer 

 „ beftaan , en die ons weder verplaatst in dien ftaat 

 I, van kalmte QranquilUtatem) in welken wij v66r 

 ^ onze geboorte gelegen hebben." Tot zoo verre, 

 gaat nog alles goed; den onzen is dus in den dood 

 niets kwaads overgekomen ; maar wanneer hij er dan 

 Vervolgens bijvoegt: „de dood is noch goed, noch 

 ^ kwaad; want alleen wat lets wezenlijks is (^aliquid 

 ^ est) kan goed of kwaad zijn; doch de dood is 

 5, zelf niets en brengt alles tot niets , en levert ons 

 „ aan geenerleilot (nulU fortunae) over;" dan neemt 

 Ijij weder alien vorigen troost weg ; want dan predikt 

 \iiy luide de vernietiging ; dan is dat heengaan in 

 <ien dood een affcheid voor altijd; dan ontmoeten 

 wij hen niet weder, maar him voorgang is de reis 

 tiaar eenen afgrond, uit welken zij niet weder te 

 voorfchijn komen, en waaromtrent alleen de be- 

 nyustheid blijft, dat wij eens bij hen daarin. zullei^ 

 nederftorten. Ellendige troost voor eene moeder, 

 die eenen goeden en gelukkigen zoon verlorcn had! 

 Geene uitroepingen : „ hem heeft een groote en 

 ^ eeuwige vrede omvangen ," zulien de wonde 

 kunnen genezen, die hij door zijne vorige verzeke- 

 Ting het ouderlijk hart heeft toegebragt; daar het 

 juist die eeuwige vrede is , voor welke de natunr- 

 beeft. En het kan dus wel niets dan grootfpraak^ 

 zijn , wanneer hij zegt ; „ gij kent de menfchelijkei 

 ^ onheilen niet , zoo gij den dood niet als de beste 

 ^ uitvinding der natuur wilt prijzen , die het gelufe^ 

 y, voleindt, de ramp verdrijft, de walging en ver- 

 jj jnoeidheid %m den ouden ontneenit, de jeugd 2X 



„ bloeiis 



