BIJ DEN DOOD HUNNER KINDEREN. I95 



I, bloeijende doet opliouden , en liet kind afroept 

 „ voor het tot de moeijelijke levensiianden gevor* 

 ,^ derd is." Waarop dan verder eene optelling alien 

 mogelijke rampcn des lev^ens volgt, die, 2:00 zij m 

 waarheid diisdanig ooit in eenig menrclielijk Icven , 

 beftonden , ons hetzelve zoo fpoedig mogeliik moestcii 

 doen ontvlugten; en voor welkcr ontwijking daa 

 voorzekcr geene troostgronden zouden noodig zijn. 

 Het fchijnt echter of seneca zelf het troostelooze 

 jsijner leer dcr eeuwigc vernietiging gevoeld hebbe, 

 en dezelve (Cap. 23) weder eenigzins vergoeaen 

 wille , als hij zegt : ,, behalve dat onze toekomende 

 j, lotgevallen altijd onzcker zijn , en de kwade het ze- 

 5, kerst te verwachten; zoo is er 00k voor zielen, die 

 ^, fpoedig aan de menfcheliike v/isfelvalligheid ont- 

 y, trokken zijn, cen gemakkelijker overgang tot hoo- 

 j, geren (\d.nd(^ad s&peros) aanwezig (lo); zij immers 



79 hebr* 



« (10) Het fchijnt eenigzins twijfelachtig, wat seneca 

 hiermede wil aanduiden. Tot de Goden, geiijk het an- 

 ders heet, kan het liier niec wel beteekenen; want alsdan 

 zou die overgang werkelijk iets goeds zijn; en hij zich 

 zelven lijnregt tegcnfpreken. Hij bedoelt dus waar- 

 fchijnlijk de fterren , tot welke men meendc dac de 

 zielen, als tot haar eigenaardig element, terngkeerden, 

 wanneer zij van het ligchaara, dat haar aan de aarde 

 hechtte, waren bcvrijd. Zij, die dus door lang verblijf 

 op aarde, veel van het aardfche hadden aangenomcn, 

 waren te zwaar om tot de hoogte der fterren door te 

 dringen, maar moesten in deu ^ampkring rondzweven; 

 de vroeg ontbondene zielen echter, en zij , die door 

 ■vvijsgeerte het ligchaam verdrukt en gedood , of zich 



||Mr 



