ip8 Over de trgostgronden der oOdei^ ,' 



^, ting ook een klein tocvoegfcl worden aan God 

 ,, zelven , en tot dc oiide elementcn terugkee- 

 „ rcn (li)*" Seneca ftelde diis, met de meeste 

 Stoicijnen , wel een overblijven^ der zielen na den 

 dood, maar geene onfi:erfeliJkheid of eeuwigdiirend 

 beflaan. Hij fchijnt echter tusichen vernietiging en 

 ;v'oortdunng als tusfchen twee gelijke zaken in zijnc 

 pvertuiging gewankcld te heblj^n. Das zegt hij: 

 ^Epist. 102) „het doet mij vermaak naar de on- 

 55 (terfelijkheid der zielen onderzoek te doen, en 

 „ vooral om die te kunnen gelooven. Ik hecht 

 5, dan ook gaarne geloof aan de gevoelens dier 

 J, groote mannen , die deze aangename zaak echter 

 ,^, meer beloofd dan bewezen liebben." En zoo 

 zullen wij inderdaad omtrent dit laatfte met hem 

 eenftemmig moeten beflniten. Hetgeen de ouden 

 omtrent onfrerfelljkheid zeggen, is fchoon, en doet 

 -het harte goed, maar het (leunt op geenen vol- 

 doenden grond; het zijn wenfchen, maar geene 

 vervvachtingen ; en het oudeiiijke hart zal in de 

 droefheid, die toch altoos traag maakt om te ge- 

 looven, geene genoegzame bevrediging in deze be- 



tui- 



(11) Tot verfland van dit laatfle dient,dat de SLoicijnen 

 iiiiet alleen eeiie algemeene verwoesting der wereld , door 

 het vuur,,maar ook eene reiniging en wederherfleHing 

 door hetzelve aannamen; waarbij dan van alles hec reinrte 

 en zuiverfte in God , als het reinfte vuur , zou terugkee- 

 ten. Zie senega , Consol, ad Polyb. initio, Seneca , Qu >esf, 

 matur. Lib. III. Cap. 28—30. J. UPSiUiS , Ifh:jsiolosia9 

 Stoicae, Lib. II. Diss. 22. 



