BIJ DEN DOOD HUNNKR KINDEREN* Ip^ 



tiiigingen vinden. Ik zou liierbij nog vele plaatfen, 

 zoowcl uit de brieven van senega , als iiit de 

 fchriften van cicero, kumien vocgcn, en ondcr 

 dcze inderdaad uitmuntend fchoone (12); doch zij 

 komen fteeds op hetzelfde uit, en voegen bij de 

 aangehaalde geene nieuws gronden ; vveshalve vv^ 

 hct hicrbij voegzaam kunnen laten beriisten. 



Makcn wlj nu uit hot voorgaandc cene algemeend 

 flotfom op 5 dan zal die , gelijk wij aanvankclijk t6 

 kennen gav^en, liierop neerkomen; dat de ouden uit- 

 muntende vertroosters zijn , in dien zin , dat zij den 

 mensch van jammer en geween over het verlies zij- 

 ner kindercn terug houden , zijne klagten onderdrul^ 

 ken , en hem of een ftom en bedvvelmend zwijgen 

 onder de magt van het dus befchikkend noodlot 

 opleggcn, of tot eene trotfche verachting van het 

 leed prikkelen , die echter overfpanning , en dus 

 onnatuurlijk is; dat zij echter van dien kant, waar 

 ^ij met befef en uit overtuiging de grootheid van 

 hetjeedrverminderen zuUcn, door hetzelve als goedt 

 en weldadig te doen kennen , of, waar zij op ver- 

 goedingen zullen wijzen voor het ontvangen leed^ 

 den onzen of ons zelven aangedaan , zeer ongelukkig 

 iOagen; want dat zij flechts zeer zelden dit punt 



van 



C12) Zie vele dezer fchoone plaacfbn, doch enkel 

 uit Latijnfche fchrijverenj voor denNederdujtfchen lezer 

 loegankelijk gemaakt, in het werk van den Heer ^r. g. 

 VAN KAMPEN : Zedekiindi^e Sc&oouheden der Ouden , 

 h P€el, hi* 157— 1^4, 



