TUSSCHETN HCT ZINNELIJKE EN ZEDFLIJKE. 30J 



Hge, die het fchooir met hem geniet, verdubbelt 

 telkens zijn eigen genoegen. Ja het fchijnt, als 

 wertschte hij flechts, dat het genoeg vereerd, ge-» 

 prezen en bewondcrd w erd*. 



r En echter mag hij welligt nog niet de ware ver- 

 cei'er van het zuivere fchoon gcnoemd worden, die 

 lietzelvfi flechts in ^encn vorm , in eenerlei voor* 

 werp bevvondcrt. Hij, die het alleen in de zigt« 

 bare natiiur opmerkt of blootelijk vindt in harmo- 

 nie voor het oor, laat billijken twijfel toe, of hij 

 meer dan de regelen en wetten zijner kunst, of 

 iij dien waren fchat heeft leeren kennen, welke 

 achter dezelve verborgen ligt. Het is waar, alle 

 onze zinnen en vermogens kunnen niet even geoe- 

 fend zijn. En oefening vooral kvveekt kunst. Doch , 

 20U dan het fchoone , hetzij in kleuren of klanken 

 en gedachten bevat, niet fpreken tot iederen, al- 

 thans befchaafden mensch? Zou d^ne der zanggo*- 

 dinnen haar gevoel als in Egyptisch beeldfchrift 

 uitdrukken, dat de ingewijde alken verftaat? Zou 

 de goede fmaak hier rusten op willekeurige bepa- 

 iingen , welke de een den ander leeren , en , als het 

 cigendom zijner fchool, van geflachte tot geflachte 

 tnoet overbrengen? 



: Neen , dat de zinnen weiden, dat de verbeet 

 ding zweve over ieder veld der kunst, en het 

 gevoel zich voede en flerke. Dat kunften en let? 

 teren, dat dichter, fchilder en toonkunftenaar elk- 

 ander de hand reiken , en rijkdom , kracht en 

 harmonie met waarheid zamen gaan ! Dat de natuur 

 vooral, die van geene mode weet, en elkc vastc manier 



, V 4 ver- 



