TUSSCHEN HET ZINNELIJKE EN ZEDELIJKE. 299 



dichter behoeft nog zoo veel ftoffelijks liiet, al$ 

 de fchilder of toonkunftenaar : een weinig inkt, dfe 

 2aclite adem zijns monds, ja het onzigtbaar lichten 

 en gloeijen van zijn' geest, dit zijn de verwen, met 

 welke hij alles afmaalt, hetzij in den hemel of op 

 aarde. 



Ziedaar, M. G. ! een kort overzigt van de kim- 

 ften, die het gebied van het fchoone hebben inge- 

 nomen. Het komt mij voor, dat, althans in de 

 floffelijke natiiur, bezwaarlijk iets te vinden is, dat 

 niet in een dezer afdeehngen zou pasfen. Maar, 

 indien dit waar is , indien omtrekken en fchakerin* 

 gen , kleuren en tinten het wezen der fchoonheid 

 op deze aarde iiitmaken , dan voorzeker is onze 

 eerfte Helling voldongen. De wiskunftenaar zelve 

 leert ons, dat eene lijn geene breedte heeft; en 

 bellaat deze waarheid bij hem 00k flechts denkbeel* 

 dig, buiten flaat zijnde eenen omtrek zoo fijn te 

 maken , dat hij geene zeer vvezenlijke ruimte beflaat, 

 de beeldhouvver brengt dat wonder dadelijk tot Hand. 

 Het is de onzigtbare lijnj die ons zijnen Apollo 

 zigtbaar maakt, als ware het marmer een fpiegel, 

 die de gedachte des kunflenaars weerkaatst. Ei» 

 weinig min de fchilder : hij fchept ons eene wereld 

 op het vlakke doek : de grovere zintuigen ontwaren 

 niets; het gezigt alleen, die koningin in het rijk 

 der vormen , ontdekt bosfchen en velden , vruchten 

 €n fpecerijen, die den lust opwckken en het hart 

 van vreugde doen gloeijen. 



Dan, gewis heb ik niet noodig, u verder te doen 

 opmerken, hoe belangrijk dit bewijs is vpor mijii 



V a ge^ 



