J22 OVKR HET ONDERSCHEID TUSSCHEN DEN 



met zijne geheele leer , geenszins in dien zin mogen 



opvatten, waartoe de iiitdnikking alleen en op zich 



zelve befchouwd, ons aanleiding fchijnt te geven. 



Het niittige en goede is eigenlijk bij den Xenophori" 



tifchen socrates ddn en hetzelfde. Niets is goed> 



wat niet waarlijk nuttig is, en niets is nuttig, wat 



nict waarlijk goed is. En , hoe naauw ook al weder 



met het nuttige verwant, hij fchijnt toch ook een 



beginfel van zedelijkheid aan te nemen, door de 



Godheid zelve als zoodanig ons aangewezen , en 



door de menfchen met algemeene toeftemming daar* 



voor erkend : ten minfte hiervoor meen ik het 



iieA«iKo» het wettige te moeten houden, vvaarovci' hIj 



in het vierde Boek met hippias fpreekt. De gereg- 



tigheid is het opvolgen der wet; de wet is van God 



gegeven: Goden en menfchen beminnen den regt- 



vaardigen: die dus de wet opvolgt, wordt van God 



en menfchen bemind, en is iiit dien hoofde geluk* 



kig voor zich zelven , en in ftaat anderen gelukkig 



te maken (14). 



Ziet daar de eenvoudige, naar de behoeften van 



dien tijd berekende zedeleer van den Xenophonti^ 



fchen socPvATEs , de zedeleer van eenen wijzen , god- 



vruchtigen, vaderlandlievenden Athccnfchen burger. 



Bij deze zedeleer voegde socrates , volgens XENQf 



PHON , het onderwijs in de kennis van de verhevene 



hoedanigheden der Godheid, hare alomtegenwoor* 



digheid en alwetendheid (15), hare almagt en alge? 



noegzaamheid (16), en vooral hare zorg voor den 



fter- 

 (14) Memor, IV. iv. (15) Ibid. I. iv. 17—19. 



(i6j Ibid. I. IV. 17—19 en I. vi. 8 ;^. 



