3CRNOPH0NT. EN PLATONISCHEN SOCRATES. 313 



ilervding, diiiddiik in de zigtbare teekenen, die 

 ibrave en godvruchtige menfchen , volgens zijn denk- 

 l)eeld, ter befturing van hun gedrag van eene hoo* 

 •gere raagt ontvingen (17). ' Daarom beval hij 00k, 

 flan -dit weldadige Godheid de zdrg voor ons lot 

 pver te laten , en alleen te bidden , dat zij ons met 

 htt goede zoude bedenken, zonder onze neigingeii 

 ;tot een rigtfnoer te willen maken voor de mildda- 

 digheid der Goden (18). 



Deze leer predikte socrates door zijn gedrag en 

 door eene doclmatige leerwijze. Over het ecrfle bc- 

 hoevcn wij hier niet te fpreken; want hierin komt 

 KENOPHON volkomen met plato overeen, dat so- 

 crates gedrag het ievendig voorbeeki was van het- 

 geen liij anderen leerde, Hij onderwees, volgens 

 ^^ENOPHON, op eene eenvoudige bevattelijke wijze, 

 ineestal door vragen, waardoor hij dan of den ver- 

 waanden en onbedachten van zijne dvvaasheid over- 

 tuigde, en hem tot betere gedachtcn bragt , of den ne- 

 derigen en leergierigen tot de nadere kennis der waar- 

 feeid , en tot cen duidelijk begrip zijner pligten leidde. 

 Oflderfcheidde socrates zich in zijne leer van de 

 pythGgoristen en Ileraclitecrs^ door alleen over de 

 gedekunde te handelen , met uitfluiting van alle bo- 

 vejinatuurlijke onderzoekingen , hij was in zijne leer« 

 wijac evenzeer ondcrfcheiden van de venvaandheid 

 en fpitsvindigheid der Sophisteti^ en zette daaren- 

 boven zijne vermaningen eene groote waarde bij, 

 door zijne zuivere belangeloosheid. Nederig en 



zacht- 



. <i73 M€fB9r, U I. 19 en 17. 18. (18; Ibid. I. iii. 2 sq. 



