XENOPHONT. EN PLATONISCHEN SOCRATES, ja^ 



der Goden teriig, Dochik gevoel, dat het herden* 

 ken,aan de dichterlijke fchoonheden van den godde* 

 lijken plato mij zelven verheft boven den nederigen 

 toon , dien ik in den beginne had aangenomen* 

 Voorwaar! geen wonder, mijne vrienden! want wi6 

 kan PLATO hooren noemen , zonder tevenS te den* 

 ken aan grootheid en verhevenlieid, wie van heiil 

 " fpreken zonder in de geestdrift te deelen , die in 

 zijne verhevene kunstgewrochten doorftraalt ! Voof 

 onze tegenwoordige befchouwing komen echter deze 

 uitboezemingcn minder te pas , en hoe moeijelijk 

 het ook fchijnen moge, wij moeten, zelfs van platO 

 fprekende, bedaard blijven en redeneren. — Wij 

 fpraken van den invloed der natuurleer van den 

 Platonifchen socrates op zijne zedeleer. God had J 

 volgens hem, de ftof gevormd, en haar hare tegen- 

 woordige gedaante gegevcn naar een verheven voor^ 

 jpecld, een voor onze zinnen onbereikbaar origineel-, 

 alleen bcvattelijk voor de bewoners der geestenwei 

 reld. Dit voorbeeld, dit origineel noemt hij het 

 Idee. Zoo is alles, wat wij hier zien, naar dat 

 Idee gevormd, en van alle, 200 Zinnelijke als boven*. 

 zinnelijke voorwerpen, beftaat er in eene andere 

 wereld eene wedergade, niet bepaald aan ftof, aart 

 riiimte aan tijd, maar uit, en door en in zich zelve 

 beftaande. Zoo is op dcze wereld niets goed ; 

 niets waar, niets fchoon, dan omdat het naar die 

 goedhcid, die waarheid, die fchoonhcid, in en door 

 »icU zclve bcftaande, gevormd is. Zoo heeft b. V* 

 op deze wereld een huis, een boom, eene tafel 

 alleen die gedaante, naar dat huis, dien boom, die 

 ^ -J ta- 



