Sa8 OVER HET ONDERSCHEID TUSSCHEN DEN 



tafel, in en door zich zelve beftaande, geene tafel 

 van ftecn, of houc, of marmer, geene ronde, vier- 

 kante, langwerpige , geene hooge , lage, gladde of 

 niwe tafel, maar eene tafel als tafel, de tafel bij 

 uitneme^idheid , een onbepaald voorbeeld van alie 

 mogelijlve en denkbare tafels. Wij menfchen zijn 

 uit het leven, waarin wij die Idecn der aardfche 

 voorvverpen konden befchouvven , door ongelukldge 

 toevallen , te lang om ze hier in het brcede te ont- 

 vouwen, op deze werkelijke wereld nedergedaald^ 

 en met deze brooze ligchamen omhuld. Alles, wat 

 wij hier lezen, is flechts herinnering van hetgcen 

 wij in dat vroeger leven wisten , maar hetwelk wij 

 door den fchok der plaatsverandcring zoo goed als 

 vergeten hebben. Hoe reiner de ziel zelve gebleven 

 is van de fmctten , die haar door hare betrekking tot 

 de zinnenwcreld aankleven, hoe vatbaarder zij is 

 voor die herinneringen , hoe beter zij gefchikt isj 

 om bij het zien van het aardfche fchoon, in liefdd 

 voor het oorfpronkelijke , eigenlijke fchoon te ont- 

 vlammen. Van daar die naauwe betrekking tusfchen 

 het zinnelijke fchoon en het fchoon , waarvoor de 

 ^iel vatbaar is; van daar dat onbegrijpelijke voor- 

 deel , hetwelk er voor den wijzen ligt in den omgang^ 

 met fchoone menfchen; van daar die geestdrift, die? 

 ons bij het zien van een fchoon gelaat als onwille^ 

 keurig vermeestert, 



Gij ziet, mijne vriendenl socrates haalt bij 

 PLATO de zaak wat hooger op, en fchoon hij ook 

 bij hem ingetogen is en kuisch , zoo is het te vree- 

 zen, dat de ker, die hij predikt, juist door de 



on- 



