.V 



XBNOPHONT. EN PLATONISCHEN SOCRATES* jaj 



onbcpaalde en diiistere begrippen, die zij geeft, jiiisi 

 door dat inecnfmelten van het geestelijk en zinne-» 

 lijk fchoon, den armen jongeling, die met vervoe- 

 ring aan zijne lippcn hangt, minder verftaanbaar > 

 ja gevaarlijker zal zijn, dan \yanneer hij bij xeno- 

 PHON ronduit zegt : „ Onthoudt u van de verraaken 

 ^ der zinnen, of zoo de natuur het verzaken van 

 ^ hare eifchen wraakt, voldoet dan met mate aan 

 „ hare vorderingen , en zorgt , dat het vervuUen der 

 5, behoefte geen flaafsch involgen van hartstogtelijke 

 ^ begeerten worde." Of zou hij verllandiger han* 

 delen, als hij phaedrus eenen omgang met zijnft 

 vxienden toeftaat, waarvan ik u de bepalingen niet 

 durf mededeclen , wetende , dat ik daardoor uW 

 Wester sch en Ongricksch gevoel zou beleedigen ^ daa 

 wanneer hij xenophon aantoont , dat critobulus , 

 die het waagde den fchoonen en bevalligen zooa 

 van ALCiBiADES te kusfen, vermeteler was, dan 

 wanneer hij in het vuiir fprong, of zich midden 

 tusfchen opgeregte zwaarden inwierp (24). In de 

 Republiek (laat socrates den dapperen ftrijders tot 

 belooning toe , hunne geliefden te kusfen , om daar- 

 door des te dapperder te worden (25). 



Van eene voordeeliger zijde doet zich de zedeleer 

 van SOCRATES bij plato voor, wanneer wij haar in 

 betrekking befchouwen met het volgend beflaan der 

 menfchen, met het leven na dit leven, De hoop 

 der onfterfelijliheid verheft den Platonifchen socra- 

 tes verre boven den Xcnophonpifchen , en het is 



zeer 



(24) Tim, Farm, Theaet, I. iir. 8 $q. (25) Rep. V. 



ill. 5 



