XENOPHONT. EN PLATONISCHEN SOCRATES. 339 



fel getrokken, en hoezeer dit voor mij geen redeh 

 genoeg zou zijn, om er aan te twijfelen, zoo wili» 

 len vvij, gelijk wij zeiden, om geheel onpartijdig 

 te zijn, ons alleen tot de ontwijfelbaar echte ge« 

 fprekken bepalen. Doch 00k hier viiiden wij op 

 vele plaatfen eenen van den Xenophontifchen geheel 

 verfchillenden socrates. De voornaamfte piinten^ 

 waarin hij van denzelven onderfcheiden is , zijn zijna 

 dikwijls fcherpe ironic en zijne ziicht tot dialekti^ 

 fche fpitsvindigheden. Men vindt in den Xenophon* 

 tifchcn SOCRATES ook wel ironic^ zoo als b. v. in 

 het gefprek met hippias over de geregtigheid (37)9 

 maar zij is op verre na zoo geestig en zoo fijn niet^ 

 en ontaardt nooit tot persiflage , zoo als in deii 

 Protagoras^ en in het eerfte Boek van de Rcpu-* 

 hliekm Met deze ironie is ten naauwfle vefbondeil 

 het voorgevcn van onwetendheid (38), dat lang zoi 

 fterk niet is in den Xenophontifchen soCrates, eil 

 dat fomtijds aardig genoeg in den Platonifchen af^ 

 lleekt bij fommige apo'dictifche gezegden, die on« 

 den nederigen fchijnbaar onwetenden socrates ge- 

 heel doen vergeten. Wanneer wij b. v. zijn voor- 

 geven van onwetendheid in den Protagoras verge- 

 lijken met den beflisfenden leertonn in de Repu^ 

 hliek J het eerfle Boek illeen uitgezonderd , (Imme-rjj 

 dat hij in dit werk glauco en ADiMANtHus gcdu- 

 rig vraagt, beteekent zeer weinig, wijl deze maar 

 zeer zeiden iets anders antwoorden , dan : ja zckerf 

 vaarom nietK £>at kohit mtj ook zoo yoor^em,) 



dan 

 (37) Memor. IV. iv^ (38) Theaet. 38* - - 



