^■XENOPHONT, EN PLATONISCHEN SOCRATES. 34t 



lingf!e omwegen , en met eenen vrcesfelijken omhaal 

 van woorden fchiint te kunnen komen, doet in wei» 

 nig tijds het gewigtige en zoo mocijelijk te bcant- 

 woorden vraagftuk, of de ziel onlterfeliik zij, niet 

 dan met zeer weinig beduidende bewijzen af, en 

 hij die niets vveet, en als een blinde voorzigtig 

 rondtast voor hij verder gaat op eenen weg, waac 

 anderen gcmakkelijk en zonder fchromen voortwan* 

 delen, hij gaat getroost de eeuwigheid in, omdat 

 bij zich verzekerd hoiidt, dat hij, die eens uit het 

 leven in den dood overgaat, daarom ook, en daar- 

 om alleen uit den dood tot het leven moet terug- 

 keeren, Dezelfde man , die zoekt te bewijzen , dat 

 de kunst der redenaars overtollig is , gebruikt juist 

 tot die bewijzen alle de kundenarijen der dialcktieky 

 en ontziet zich niet de deugd , wier waarde , als 

 men ze niet met redenen verdedigen kan , ieder ge- 

 noeg in zijn eigen hart zou gevoelen, met clien- 

 ^ dige sophtsmen te verdedigen (41). En indedaad, als 

 men op het voorbeeld van ast alles voor onplato* 

 fiisch houden wil, wat den Sophistcn meer waardig 

 is dan socrates, dan weet ik niet, waarom hij 

 juist de Apologie^ den Crito en andere uitQuit, 

 en zoo vele brokken uit de geachtfte Platonifche 

 gefprekken onaangeroerd laat. Hij heefr mij nu^ 

 jvanneer ik de zaak vvel indenk, van veel werk ont- 

 heven , door het onnoodig te maken van de betwij- 

 felde gefprekkcn iets te zeggen , maar hij heeft 

 daarom niet meer toegebragt , bm socrates bij 



PLA-* 

 C41) Corg, $6, sq. 



