XENOPHONT. EN PLATONISCHEN SOCRATES, 34 J 



lang door een geheel gefprek volgehoiiden en zoo 

 ^er vooruitgezien , in een te vveven, dan dezelve te 

 pas te brengen in een wezenlijk gefprek , dat aan d6 

 onverwachtfte en onvoorzienfte vvendingen onderhe- 

 vig moet zijn : en ten andere waren toch die So* 

 fhisten^ met alle himne verwaandheid , zelve groote 

 tedekunftenaars, en althans zeker niet zoo dom en 

 00k , dit in het voorbijgaan , niet zoo onbefchoft als 

 zij dikvvijls bij plato voorkomen; doch ook buiten 

 dit alles , geloof ik niet, dat het voornaamfte doel van 

 SOCRATES geweest is , de Sophisten te befpotten , zod 

 als wij dit door den fchrijver van de Apologie vindeii 

 voorgefteld : dat een man als socrates , de ijdelheid 

 van eene nuttelooze en dikwijls gevaarlijke geleerd- 

 heid niet verdragen kon , is ligt te begrijpen , niaar 

 zoo hij zich zelven gelijk gebleven is , (en vvie zou 

 dit van socrates niet verwachten !) was het befpot- 

 telijk maken van het vooroordeel en den waan -niet 

 een ijdel tijdverdrijf, of het gevolg van eene niet 

 zeer lofwaardige begeerte , om zich ten koste van 

 een' ander' te vermaken , maar wel degelijk onderge- 

 fchikt aan zijn hoofddoel , nameliik de zucht om nuttig 

 te zijn. Xenophon verklaart het met ronde woorden 

 in zijne Gedenkwaardigheden (42), en waarom zou- 

 den wij het niet gelooven? Het denkbeeld, dat ik mij 

 van socrates gevormd heb , na alles wat ik van hem 

 gehoord en gelezen heb, laat mij niet toe er aan 

 te twijfelen. Socrates, mijne vrienden! moet een 

 buitengewoon 5 een boven andere flervelingen edel- 



den- 



^J^2^ Mentor, III. viii. r»' 



,,^ 



