544 OVER HET ONDERSCHEID TUSSCHEN DEM 



denkend mensch geweest zijn. Het voornemen al- 

 leen, oni uitfluitend voor de deugd en voor zijne 

 medebiirgers te leven, om zich de hoogstmogelijke 

 zedelijke volmaaktheid als het hoofddoel van alle zijne 

 bemoeijingen voor te ftellen, is, ik ztg niet in 

 eenen Athener , in eenen Griek , maar in elk mensch , 

 in ieder' Christen groot en be wonderenswaardig , en 

 hoe SOCRATES zijn voornemen uitgevoerd heeft , 

 weet gij alien , die u zijne dapperheid in den flrijd , 

 zijn gediild in het ongeluk, zijne onverfchrokken- 

 heid in het verdedigen der onfchuld, zijne Hand- 

 vastigheid in het aanzien van den dood, voor den 

 geest brengt. Socrates moet eene uitgebreide men-^ 

 fchenliefde gehad hebben, zijn ganfche leven was 

 eene opofFering voor het belang van anderen. En 

 eindelijk hij moet met alle zijne uitwendige opgeruimd- 

 held en gemakkelijkheid van omgang, van een zeer 

 ernftig karakter geweest zijn. Al wat wij zoowel bij 

 PLATO als bij XENOPHON van zijnen geleigeest le* 

 zen , (een onderwcrp , dat , na al wat er over ge- 

 fchreven is , eigenlijk nog niet regt is beflist) moet 

 ons overtuigen, dat hij een hoog ernftig en god- 

 vruchtig karakter had. Ik voor mij geloof , dat so- 

 CRATES van harte zelf aan zijnen dcmonion geloofde : 

 dat hij er het geweten niet ondcr verftond, blijkt 

 uit vele plaatfen , en dat hij het irojiUch zou ge« 

 meend hebben , is geheel ftrijdig met de vvijze , 

 waarop hij er over fpreekt en waarop hi{ er gebruilc 

 van maakt , om zijne vrienden voor de gevaren , die 

 hun over het hoofd hingen, te waarfchuwen ; doch 

 dit onderwerp zou eene afzonderlijke behandelin^ 



ver» 



