XENOPHONT* EN PLATONISCHEN SOCRATES* 345 



vereifchen : maar genoeg , wij zien ook hieriiit , wie 

 SOCRATES was, cii zou zulk een man, zoo edel- 

 denkend , zoo menschlievend , zoo doordrongen van 

 het gevoel van menfchenwaarde , en van de zorg 

 der Godheid voor alie menfclien in het algemeen, 

 maar ook voor hem in het bijzonder, zou zulk 

 een man, van wien wij bij xenophon een met zijn 

 gehecl beftaan en bellemming zoo wel overeenko- 

 mend af beeldfel hebben , zou zulk een man het 

 zich ten hoofddoel gcfteld hebben, om in gedurige 

 fchermutfeiingen met ijdele Sophhten , hun in het 

 sophistisch redekavelen zelfs den voorrang te betwis- 

 ten? Ik kan het niet gelooven. Het is walr» so- 

 ^ CRATES was opgeruimd en ook dikwijls ironisch^ 

 zoo als ons xenophon hem ook in zijn Gastmaal 

 afTchildert, ja voor ons gevoel is hij op verre na 

 niet ernftig genoeg, waar het op de berisping van 

 fchandelijke ondeugden aankomt, zoo als in het ge« 

 fprek met theodota in de Gedenkwaardigheden ^ 

 en op andere plaatfen , maar het zal niet noodig 

 zijn te herinnepen , dat men socrates hier niet 

 met CHRiSTus, noch zijne leer met die van den 

 goddelijken Leeraar vergelijken kan. Hij heeft in 

 zijn uiterlijk niet dien hoogcn ernst, die edele ver- 

 ontwaardiging, waarmede christus de zonden des 

 volks beftrafte , maar en de geest des volks , en de 

 gebreken, die hij berispen wilde, waren tochook 

 minder gefchikt voor zulk eene ftrenge behandeling , 

 en wat de Atheners ook waren, Pharizeen vend 

 men onder hen niet, behalve dat ook christus 

 zelf zich fomtijds van ironie bediend heeft, gelijk 



lUr Z in 



