LA^X OF THE L^KE VAN WALTER SCOTT. 47I 



Kij werpt zich plompend in 't gebruisch , 

 Draagc hoog in regcerhand het kruis , 

 Zijn linker ftuurt en fteunt den vpet , 

 En Idemt zijn pol-axt in den vloed; 

 Hij ftruikelt tweemaal! — *t fchuimt en fpat. 

 En "hooger woelt en pFast het nat. 

 En — viel hij neer! — het was gedaan, 

 Dlincraggans hoop waar' wis vergaan! 

 Maar, als bij krankheids laatfle neep, 

 Klemt hij het' kruis met vaster greep. 

 Tot dat hij wint den andren boord , 

 ^En dubble drift op *t pad hem fpoort. ' 



20. 



Dien moreen had een blijde floec 

 Sint Brides ftille eel begroet. 



jlWaria had haar hand gebo6n 

 Aan T^orraan , Arraaiidaves zoon , 

 En *t volk flroomt, na gefloten trouw, 

 Wder uit het Gottisch kerkgebonw 



•^n optogt, vadrs met muts en kuif. 

 Be moeders met geftrikte huff; 

 t)e knaap in 't bonte jak (met koiit 

 En fcherts , voor *t maagdlijk cor te ftout !) 

 En kindren, die het blij gejoel 

 Met gillen meerdren zonder doel. 

 En harpenaars met maatgezang 

 Bij 't jonge briiid)e in wild gedrang. 

 Haajr oog is zedig: *t koontje gloeit, 

 Als *t roosje vroeg met dauw bcfproeid, 

 Bij maagdelijken tred. Haar' hand 

 Houdt. fchnchtren 's halsdoeks witten band* 

 De Brulgom gliiurt, met hovaardij. 

 Op zulk een fchoone prooi op zij'j 

 De blijde moeder lispelt zacht. 

 En wenschi haar dochter troost en kracht ! — 



ai. Wie 



