360 OVER DEN LAATSTEN STRIJD VAN HET 



buitenfporige vervvaclitingen bedrogen, als de eerften^ 

 het overdrevene van huniie vrees mogten ondervin- 

 den. Ajgemeene verdraagzaamheid was de geest, 

 welken julianus dadelijk ten toon fpreidde, een 

 geest 5 waaraan de wensch , om de vurige belang^ 

 Helling in eene vervolgde leer in onverfchilligheid te 

 doen overgaan , niet minder deel had , dan de ziicht , 

 om zijnen roem ongefchonden te bewaren , en zl]nen 

 naam met dien der domitianen en diocjletianen 

 niet te vermengen. Terwijl de Heidenen een alge- 

 meen verlof, of liever bevel ontvingen, om alh 

 tempelen weder te openen, riep de Keizer de Bis- 

 fchoppen, die vvegens godgeleerde gefcbillen door 

 den Ariaanfchcn Vorst van hunne ambten ontzet en 

 in ballingfchap gezonden waren , terug , en herflelde 

 hen in hunne vorige waardigheden, opdat alzoo de 

 eenheid der Christelijke Kerk door verdeeldheid mogt 

 worden verzwakt, en beide partijen, in plaats van 

 iiare krachten tegen den gemeenfchappelijken vijand 

 te keeren , dezelve veeleer befteden mogten , om 

 elkander te beftrijden en te vernielen, gelijk zij 

 onder de regering van zijnen voorzaat hadden ge- 

 daan (10). 



Edel voorzeker was het beginfel , om geene wa^ 

 penen te gebruiken, dan welke de overtuiging aan 



de 



(10) Dat deze gelieime bedoelingen niet door Kerk- 

 vaders, of latere Christelijke fchrijvers julianus zijn 

 aangetijgd , maar dat zij den voornamen grond van zijne 

 verordeningen uitmaaktea , blijkt nit amm. marcell. 

 (XXII: 5) een' gefchiedfchrijver, wiens onpartijdigheid 

 cn geloofwaardigheid boven alle bedenking verheven zijn. 



