CHRISTENDOM MET DE HEIDENSCHE WERELD. 3^1 



de hand geeft, en de vvaarheid door eigen vermo- 

 gen te laten werken , doch getuigde het voor de 

 2uiverlieid van 'sKeizers wijsgeerige begrippen, de 

 handhaving van hetzelve ging bij het vuur en de 

 levendigheid van zijnen aard, zijne krachten v^rre 

 te boven. Hij toch ftond geenszins als een onver- 

 fchillige of onpartijdige tusfchen de belijders van 

 beide Godsdienften , maar hij had uit voile overtui- 

 ging gcvoclens omhelsd , welke hij met geestdrifc 

 bleef toegedaan , en was het dus te verwonderen , 

 dat hij het Heidendom poogde te begunftigen, ten 

 nadeele van de zaak des Evangeliums , was het 

 vreemd, dat zich met zijnen afkeer van het Chris- 

 tendom allerlei onedele driften vermengden 5 die 

 2ich nu eens door bitteren fpot, dan weder door 

 haielijke onderdrukking openbaarden, in volkomene 

 tegenfpraak met zijnen verklaarden wil ? De on- 

 dervinding althans logenltrafte het aangenomen be- 

 ginfel van algemeene verdraagzaamheid in menigerlei 

 opzigt 5 en deed zijne gehechtheid aan den eerdienst 

 der voorouderlijke Godheden dikwijls in noodlottige 

 teekenen uitkoraen (ii). 



Reeds 



(11) 2^1fs AMMiANus erkent de hartstogtelijke partij» 

 digheid in den Keizer (L. XXII. 10), en hieruit kunneii 

 tvy verklaren, dat deze o^er 't geheel naar de beglnfelen 

 van algemeene verdraagzaamheid handelen, en dezelve 

 in enkele oogenbliliken van drift kon verzaken. Te 

 hard is daarom 00k welligt de befchuldiging van dea 

 Kerkvader gregorius van Naz, dat die beginfelen van 

 juuANus niet meer, dan ijdele declamatien waren, 



UL A a 



